Transformasi Pentaksiran Dalam Pendidikan Tinggi: Perbandingan Antara Bidang Kejuruteraan Dan Bukan Kejuruteraan

Abstract

Pentaksiran merupakan elemen penting dalam pendidikan tinggi yang berfungsi sebagai alat untuk menilai tahap pencapaian pelajar serta kualiti pengajaran. Kajian ini dijalankan untuk menganalisis keberkesanan kaedah pentaksiran sumatif dalam mengukur kualiti pembelajaran melalui perbandingan antara bidang kejuruteraan dan bukan kejuruteraan. Pendekatan kuantitatif digunakan dengan 111 pensyarah dari pelbagai jabatan di Politeknik Sultan Mizan Zainal Abidin (PSMZA) mengambil bahagian dalm tinjauan skala Likert yang menilai empat faktor utama: Pembinaan Instrumen, Kesahan & Kebolehpercayaan, Penyediaan Skema & Pemarkahan, dan Komunikasi dengan Pelajar. Analisis deskriptif dan inferensi dijalankan menggunakan perisian SPSS versi 22.0. Dapatan kajian (analisis ujian-t) menunjukkan bahawa terdapat perbezaan signifikan dalam persepsi antara pensyarah kejuruteraan dan bukan kejuruteraan terhadap faktor skema & pemarkahan dan komunikasi dengan pelajar. Kajian ini memberikan implikasi penting dalam penambahbaikan amalan pentaksiran OBE di institusi pengajian tinggi.